Verslag van een rondleiding
Een enerverende dag in de Terneuzense haven
Woensdag 19 mei, een willekeurige dag bij het Portaal van Vlaanderen. Het hoogseizoen is nog niet van start gegaan en de voorjaarsvakantie is al voorbij, en toch zijn er twee groepen bezoekers bij het Portaal, dat met haar programma graag laat zien hoe de haven van Terneuzen in elkaar steekt.
Basculekelder
Rinkelend gaat het alarm af. 'Ja, nu gaat de brug bijna open', zegt de gids van het Portaal, de heer Eggermont. Enigszins op elkaar
gepakt en vol goede moed staan de bezoekers aan de rand van de 18 meter diepe basculekelder.
Vanachter een stevig hek bewonderenze het contragewicht van de sluisbrug. Het duurde even en het
is goed dat ze op aanraden van de gids gewacht hebben tot de brug open ging, want het is een mooi
schouwspel. Langzaam draait het enorme contragewicht de kelder in. Het lawaai is minstens even indrukwekkend.
Sehr schön
Buiten staat een jonge Duitse vrouw met haar éénjarige dochter in de buggy. Haar man is met
hun oudste zoon in de kelder. 'Sehr schön, sehr interessant' antwoordt de Duitse moeder op de vraag hoe
ze het programma van het Portaal vindt. 'Wij komen uit Keulen-Bonn en daar varen alleen binnenvaartschepen,
dus de enorme zeeschepen hier maken wel indruk op ons.' Vooral de 'Kanalfahrt' was zeer de
moeite waard. 'De twee gidsen gaven veel uitleg', vertelt ze. 'Dat maakt het boeiend, want je ziet
wel dat het ene schip kolen vervoert, maar wat er in de containers van het andere schip zit, weet je
niet.' Wat haar met name intrigeert, is hoe al die schepen hun eigen vaarweg afleggen en precies
door de juiste sluis geloodst worden. Het Portaal van Vlaanderen is net in een nieuw jasje gestoken. Is er nog
iets voor verbetering vatbaar? De Duitse moet even nadenken. 'De bewegwijzering kan nog duidelijker.
Toen we hier kwamen, wisten we niet waar we het beste de auto konden parkeren en waar het
informatiecentrum van het Portaal precies was'. Ondertussen rijdt ze de buggy heen en weer, want haar
dochter is wel wat 'müde' geworden. Zoonlief geniet overduidelijk van het programma. Haar man
komt net met hem de basculekelder uit. De rondleiding gaat weer verder. De buggy wordt weer
in gang gezet.
Asymetrische paddestoel
'Kijk, dat is een bolder'. Een vrolijke man van middelbare leeftijd wijst zijn vrouw op een asymetrische
ijzeren 'paddestoel' aan de kade. 'Daar gooien ze de trossen omheen.' Het tweetal uit Brabant
neemt ook deel aan het programma van het Portaal van Vlaanderen en geniet zichtbaar. 'We staan hier op
een camping', vertelt de vrouw. 'Vorige week waren onze dochter en schoonzoon er ook, maar hun
kinderen moesten van de week weer naar school. Jammer, want vooral de oudste had dit vast mooi
gevonden.'
Schepenliefhebbers
'De basculekelder vond ik heel interessant', vult haar man aan. 'Fantastisch om te zien hoe het contragewicht van de brug daarin
bewoog. Zoiets hadden we nog nooit gezien.' Terwijl ze toch al wat gewend zijn. In België zagen ze bijvoorbeeld eens hoe een
schip omhoog getild wordt. Ja, ze zijn erg geïnteresseerd in alles wat met scheepvaart te maken heeft. 'Vooral mijn vrouw', lacht
de Brabander. 'Zij moet op elke vakantie toch een paar schepen gezien hebben.' Maar het lijkt er niet op dat hij dat erg vindt.
De twee lopen met de groep mee langs de Westsluis naar de voormalige radartoren. Voorop loopt de
heer Eggermont, de oudste gids binnen het team van het Portaal. 'Hij wordt bijna tachtig', zegt de man vol bewondering. 'Kun je
nagaan! Hij is nog zo kwiek en hij weet zo veel te vertellen. Je kunt wel merken dat hij schipper is geweest. Prachtig dat hij op zijn
leeftijd zo actief is!'
Regelen van verkeer
De aandacht van zijn vrouw gaat inmiddels uit naar een binnenvaartschip dat voor de sluis ligt te wachten. De grotere Tor Primula
vaart de sluis in. 'Hé', zegt ze verbaasd tegen de gids, 'waarom mag dat grote schip nu eerder dan dat
kleinere? Dat binnenvaartschip lag er veel eerder.' Eggermont knikt. 'Dat schip lag er inderdaad eerder,
maar de verkeersregelaar houdt alles goed in de gaten en laat grote zeeschepen soms voorga an,
omdat er meer kleinere binnenvaartschepen tegelijk door de sluis kunnen. Dan wacht hij tot er een groepje is gevormd.'
Indrukwekkend uit zicht
Grotere schepen hebben ook meer tijd nodig om een sluis te passeren dan de kleinere. Wanneer
het gezelschap de oude radartoren beklommen heeft, komt de Tor Primula net langs. Vanachter de
ramen is het grote gevaarte goed te zien. 'Opeens lijkt de brug niet zo groot meer', merkt een enthousiaste
bezoeker op. Met zijn fotocamera legt hij alles vast. Een mooi aandenken aan thuis.
Tekst ‘enerverende dag’: Semper Scribo – Aukje-Tjitske Dieleman
